Το ακόλουθο απόσπασμα προέρχεται από το εμβληματικό βιβλίο «Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πορφύρα.
Το συγκεκριμένο γράμμα αποτυπώνει ανάγλυφα την περίοδο που η Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη (1897–1992) βρισκόταν στην Ινδία.
Εκεί εργάστηκε εθελοντικά προσφέροντας τις γνώσεις της στη φυσικοθεραπεία και το μασάζ σε λεπρούς, αναπήρους και παιδιά με ειδικές ανάγκες, ζώντας σε απόλυτη ακτημοσύνη.
….Μη λες ότι πρέπει να γράψεις, πρέπει να κάνεις αυτό ή το άλλο, να πας εδώ ή εκεί… Είναι η κατάρα της δυτικής μας παιδείας αυτή μας η στάση απέναντι στη ζωή κι αυτή η συνεχής παρέμβαση στο σχέδιο του Θεού. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε ήσυχοι και να Τον ακολουθούμε…
Εδώ, βρίσκομαι σ΄ ένα ίδρυμα για καθυστερημένα και συγχρόνως ανάπηρα παιδιά. Εργάζομαι εδώ και κοιμάμαι μήνες τώρα σ΄ έναν πάγκο, όπου κάθονται οι επισκέπτες το πρωί. Είναι ένας στενός ξύλινος πάγκος, πάνω στον οποίο είχα μια από τις πιο αποκαλυπτικές και ευλογημένες εμπειρίες του Θεού! Το δωμάτιο είναι μικρό και δεν έχει παράθυρο, αλλά ήμουν τόσο ευτυχισμένη!…Χωρίς να μιλώ τη γλώσσα, μπορώ να παίζω μαζί τους, να γελώ μαζί τους, και να κάνω μασάζ στα αδύνατα ποδαράκια τους και στα ατροφικά χεράκια τους.
Μόνο ένα ανθρώπινο χάδι και μια έκφραση τρυφερότητας.
Αυτά τα δυο τούτοι οι άνθρωποι ποτέ δεν τα νιώσανε…
Τι θλιβερό που σ΄ αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι δεν έχουν αγάπη να δώσουν.
Τραγικό, αλλά αληθινό….
Τραγικό, αλλά αληθινό….
(από τα γράμματά της στον εβραιο συγγραφέα, φίλο και αδελφό Yehuda Hanegbi)
(Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας «Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης», Εκδόσεις Πορφυρα σελ. 337-8)
